خيام كه خيمه هاي حكمت مي دوخت / يك دسته خرافات به مردم آموخت

هر كس كه شود معتقد گفتارش / در دوزخ سرمدي يقين خواهد سوخت

اي آنكه بود پيرويت از اسلام / اسلام نموده است مي بر تو حرام

مشنو تو ز شاعري كه گويد مي خور / او كرده غلط ، بنام باشد خيام

پاسخ آيت الله فقيه الشعرا سيد محمد مهدي مرتضوي لنگرودي به رباعيات خيام نيشابوري

این دومین مطلب درباره خیام است که قرار بود بنویسم , مرتضوی لنگرودی در کتاب کلیات اشعار خودش نوشته که شبی امام رضا رو در خواب دیده و امام ازش خواسته که جواب رباعی های خیام رو بده , ایشون هم در مدت 20 روز به تک تک رباعیاتی که توسط صادق هدایت گرد آوری شده بوده پاسخ داده و از خوانندگان هم خواسته که اول تفکر کنند و بعد قضاوت کنند و در پایان هم آرزو کرده که دیگه کسی فریب خیام رو نخوره !!!!!!

فکر می کنم همین چند مورد برای قضاوت کردن کافی باشن

درياب كه از روح جدا خواهي رفت / در پرده اسرار خدا خواهي رفت

خوش باش نداني از كجا آمده اي / مي نوش نداني به كجا خواهي رفت

درياب كه از روح جدا خواهم رفت / در كنف حمايت خدا خواهم رفت

از كتم عدم خدا مرا داد وجود / از دار فنا ، دار بقا خواهم رفت

در خواب بدم مرا خردمندي گفت / كز خواب كسي را گل شادي نشكفت

كاري چه كني كه با اجل باشد جفت / مي خور كه بزير خاك مي بايد خفت

در خواب به خيام ، يقين شيطان گفت / مي نوش كه عمرهات مي بايد خفت

ليكن خردم بگفت مي را تو منوش / در روز جزا جواب حق نتوان گفت

مي نوش كه عمر جاودني اين است / خود حاصلت از دور جواني اين است

هنگام گل و باده و ياران سر مست / خوش باش دمي كه زندگاني اين است

مي را تو مخور عدوي جاني اين است / از بين برنده جواني اين است

ديوانه شوي اگر بنوشي مي را / پس رافع عقل اگر بداني اين است

من هيچ ندانم كه مرا آنكه سرشت / از اهل بهشت كرد يا دوزخ زشت

قوتي و بتي و باده اي بر لب كشت / اين هر سه مرا نقد و تو را نسيه بهشت

هر كس كه بود مطيع شد زاهل بهشت / عاصي بود آن سراي از دوزخ زشت

چون در طلب باده و قوتي و بتي / در زمره عاصيان تو را حق بنوشت

چون عمر بسر رسد چه بغداد و چه بلخ / پيمانه چو پر شود چه شيرين و چه تلخ

مي خور كه پس از من و تو اين ماه بسي / از سلخ به غره آيد از غره به سلخ

چون عمر همي رود بليل و بصباح / اين عمر گرانمايه مكن صرف مزاح

با گفتن مي بخور نشد باده حلال / هرگز نشود حلال مادر به نكاح

از آمدنم نبود گردون را سود / وز رفتن من جلال و جاهش نفزود

وز هيچ كسي نير دو گوشم نشنيد / اين آمدن و بودن و رفتن ز چه بود

از آمدن تو اندر اين دار وجود / مقصود بدان معرفت خالق بود

گر معرفت آوري به كف رفتن تو / در ظل عنايت خدا دارد سود

مي خور كه ز تو كثرت علت برد / انديشه هفتاد و دو ملت ببرد

پرهيز مكن ز كيميايي كه ازو / يك جرعه خوري هزار علت ببرد

مي را تو مخور هزار علت دارد / بي عاري و بي عقلي و ذلت دارد

از مي شده نهي ، دان خداوند حكيم / هر چيز كه كرده نهي حكمت دارد

تا بتواني خدمت رندان ميكن / بنياد نماز و روزه ويران ميكن

بشنو سخن راست ز خيام عمر / مي ميخور و ره مي زن و احسان ميكن

رندان چه خرند ، خويش آدم ميكن / بنياد نماز و روزه محكم ميكن

بشنو سخن راست ز من مي تو مخور / هم راه مزن ، بخشش و احسان ميكن